دایره پینوکیو - در جست وجوي پينوکيو

علي اکبر علي زاد:به رغم تمام توضيحاتي که اصغر دشتي و نسيم احمدپور در مورد اجراي پينوکيو داده اند، به هر نسبت اين نمايش فاقد سويه ارتباطي بسيار قوي «شازده کوچولو» و «دن کيشوت» است، قضيه اي که به نظر من ربط چنداني به اجراي کميک دو کار قبلي ندارد؛ «پينوکيو» هم همان تاثير کميک را دارد اما درجه ارتباط پذيري آن بسيار کم است. چه چيز باعث مي شود تا يک اثر هنري وجه ارتباطي خودش را از دست بدهد؟ شايد شخصي شدن بيش از حد اثر. پينوکيو برخلاف دو کار قبلي دشتي به قدري شخصي شده است که تماشاگر را در واکنشي منفعلانه در سوي ديگر صحنه تنها باقي مي گذارد. لااقل تجربه من هنگام ديدن اين نمايش تجربه اي به شدت بافاصله بود. اين فاصله لزوماً در يک کار هنري چيز بدي نيست، قضيه وقتي مساله دار مي شود که دعاوي دشتي و به خصوص احمدپور در مورد «پينوکيو»، يک چيز مي گويد و اجراي کار، چيز ديگر. اجازه دهيد به چند پيش فرض دشتي و احمدپور، که در مصاحبه شان با «سايت ايران تئاتر» مطرح شده، اشاره اي کلي داشته باشم.

ادامه مطلب در اینجا:

http://www.sharghnewspaper.ir/Released/86-04-31/286.htm

+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم تیر 1386ساعت 22:56 توسط گروه تتاتر دن کیشوت |