حسن پارسایی :حوادث تخيلي داستان هاي کودکان و نوجوانان داراي مابه ازاي هاي عاطفي ، اخلاقي و تربيتي هستند که با زبان و نمايه اي قراردادي و گاه پنهان از طرف نويسنده طرح مي شوند.
معمولا هنگام انتخاب چنين داستان هايي براي نمايش بايد به همه اين عناصر اوليه توجه کرد، چون فاصله گرفتن از آنها به گسيختگي ساختار و ديگرگونگي نمايش مي انجامد. با وجود اين ، بعضي از کارگردانان ترجيح مي دهند براساس دنياي ديگران دنياي خودشان را بنا کنند، به بيراهه اي که راه و نظر خودشان است ، بروند و تغييرات زيادي در متن بدهند. اما گاهي اين نوع نگاه هم به خلاقيت هاي نسبي مي انجامد و در کل نمايش جديدي شکل مي گيرد که گرچه نمي توان آن را کاملا پذيرفت ، ولي اين امکان هم که آن را رد کنيم غير محتمل مي شود، نمايش «پينوکيو» به کارگرداني دو کارگردان به نامهاي نسيم احمدپور و علي اصغر دشتي از جمله اين نمايش هاست. اين نمايش چند روزي است که در تالار قشقايي اجرا مي شود و تماشاگران زيادي به تماشاي آن نشسته اند.

داستان پينوکيو يک اثر تخيلي فانتزيک است که در آن زمينه شکل گيري اوليه حوادث را يک مديوم واقعي تشکيل مي دهد؛ اين مديوم همان جاندار بودن چوب يا درخت است که به دليل تبديل شدن به عروسک يا به عبارتي به شکل انسان درآمدن و ضمنا به سبب وجود پس زمينه عاطفي و آرزوي پدرژپتو براي صاحب يک پسر شدن ، پتانسيل آن را مي يابد که از زندگي نباتي به زندگي انساني تغيير شکل دهد. اما اين فقط آغاز داستان است و براي تبديل شدن کامل به انسان بايد آداب و تربيت انساني نيز لحاظ شود؛ پينوکيو با عبور از خوانهاي کودکي که دقيقا بيانگر آزمون هاي انسان شدن است ، شخصيتش کامل مي شود.

ادامه مطلب در اینجا:

http://www.jamejamonline.ir/shownews2.asp?n=201755&t=art