دایره پینوکیو

كولاژي از دايره‌ها و تكرارها

محمود توسلیان: گروه تئاتر دن‌كيشوت اين بار پس از «شازده كوچولو» و «دن كيشوت» سراغ «پينوكيو» رفته تا به واسطه اين قهرمان، روايت ديگري از پيرامون ما داشته باشد.

 گروه تئاتر دن‌كيشوت اين بار پس از «شازده كوچولو» و «دن كيشوت» سراغ «پينوكيو» رفته تا به واسطه اين قهرمان، روايت ديگري از پيرامون ما داشته باشد. در اين تجربه مثل دو تجربه ديگر گروه تئاتر دن‌كيشوت، پينوكيو را با شكل و شمايلي متفاوت از آنچه ما ديده بوديم راهي سرزميني كرده كه دايره‌هاي زيادي در آن وجود دارد و افراد نمايش همگي در دل دايره‌ها گرفتارند. مگر يك دايره كه توسط عشق با دايره ديگر پيوند خورده است. داستان با زبان بدن و حركت مفاهيمي چون تكرار و تسلسل و دور را يادآوري مي‌كند و اينكه ما در اين ملالت‌ها حضور داريم. اين بار نيز گروه تئاتر دن‌كيشوت پس از چند تجربه ديگر با گرايش بيشتر به فرم سعي دارد به تعريفي از واژه گروه برسد. به همين مناسبت گفت‌وگويي داشتيم با نسيم احمد‌پور و اصغر دشتي كارگردانان نمايشي كه مي‌خوانيد:

 ارتباط من با نمايش پينوكيو از زماني آغاز مي‌شود كه در طراحي پوستر و بروشور آن پينوكيو را مي‌بينم كه در حال دويدن دور يك دايره است. براي رمزگشايي از اين دايره ابتدا توضيح دهيد چرا شخصيتي مثل پينوكيو را انتخاب كرديد؟ اگر شخصيت ديگري را انتخاب مي‌كرديد نمي‌توانستيد مفهوم مدنظرتان را برسانيد؟

دشتي: اگر غير از پينوكيو شخصيت ديگري را انتخاب مي‌كرديم، نمايش ما هم نمايش ديگري مي‌شد. اين انتخاب به كارهاي گذشته گروه تئاتر دن‌كيشوت ارتباط دارد كه دنبال شخصيت‌هايي مي‌رود كه به عنوان قهرمان براي مخاطب آشناست. ما از شازده كوچولو شروع كرديم، رسيديم به دن‌كيشوت و اين بار هم پينوكيو.

 آيا اين انتخاب صرف سليقه گروه و كارهاي شماست يا يك ضرورت دراماتيك باعث آن شده است؟

دشتي: ما اين قهرمان‌ها را به دليل آشنا بودن براي مخاطب و پيشفرض‌هايش نسبت به آن انتخاب مي‌كنيم و تماشاگر وقتي وارد سالن مي‌شود، مي‌آيد كه روايت ما را از آن داستان ببينيد.

احمدپور: توضيح آقاي دشتي را تصديق مي‌كنم. بي‌شك اين دايره‌ها منتج از تحليل اوليه داستان پينوكيو است. چون پينوكيو در سير تكاملي خود را از خانه پدر ژپتو شروع مي‌كند و در انتهاي داستان دوباره به همانجا مي‌رسد. ـ البته اين اتفاق در داستان پينوكيو مي‌افتد نه در نمايش ما ـ